2008: Συνέντευξη στην εφημερίδα Πελοπόννησος (Πάτρα), 30/11/2008

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ, ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΕΛΕΑΝΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΟΥ, ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ    ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2008

Εχετε κάποιους δεσμούς με την Πάτρα; Ποια η σχέση σας με την πόλη μας; 

Αν και γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, η Πάτρα αποτελεί για μένα την πόλη της καρδιάς μου, καθώς ο σύζυγός μου είναι Πατρινός. Στην Πάτρα μένουν ακόμη οι γονείς και τα αδέρφια του συζύγου μου, οπότε, όπως είναι φυσικό επισκεπτόμαστε την Πάτρα πολύ συχνά. Βρίσκω την Πάτρα πολύ πιο όμορφη και με καλύτερο επίπεδο ζωής από την χαοτική πρωτεύουσα.

Μιλήστε μου για την πρώτη σας ποιητική συλλογή «Αν-επίκαιρα ποιήματα» που θα παρουσιαστεί στο Πολύεδρο.

Η συλλογή αυτή περιλαμβάνει συνολικά 26 ποιήματα και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Δαρδανός/Τυπωθήτω, σειρά Λάλον Υδωρ το 2007. Τα ποιήματα της συλλογής αυτής γράφτηκαν μεταξύ των ετών 1999 και 2006. Ορισμένα από αυτά είχαν προδημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά (Αντί, Μανδραγόρας), καθώς και στο Διαδίκτυο, σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά. Η ανάγκη μιας έκδοσης προέκυψε περισσότερο εκ των υστέρων, για να υπάρχει μια συγκεντρωτική καταγραφή τους σε ένα βιβλίο.

Η συλλογή χωρίζεται σε δύο μέρη, τα «Ανεπίκαιρα» και τα «Επικαιρικά». Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει ποιήματα που σχολιάζουν την επικαιρότητα, από κοινωνικοπολιτική άποψη, γι’ αυτό και καταγράφω και τις ημερομηνίες τελικής γραφής του ποιήματος, ώστε να μπορεί να ανατρέξει σε αυτές όποιος θέλει να παρακολουθήσει την επικαιρότητα της εποχής που γράφτηκαν.

Στην κατηγορία «Ανεπίκαιρα» εντάσσονται όλα τα θέματα που παραδοσιακά απασχολούν τους ποιητές: προσωπικά, ερωτικά, σκέψεις, συναισθήματα κ.ά.
Ο τίτλος «Αν-επίκαιρα» αποτελεί ένα «κλείσιμο του ματιού» προς τον αναγνώστη, ο οποίος καλείται να αποφασίσει μόνος του σε ποιο βαθμό το επίκαιρο θέμα μπορεί να γίνει διαχρονικό, αλλά και πότε το διαχρονικό μπορεί να συμβαδίσει με την επικαιρότητα.

Πώς συνδυάζεται η Ιατρική και ο κλάδος της Κυτταρολογίας με την ποίηση;
Θα σας υπενθυμίσω ότι παλαιότερα δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστο το να ασχολούνται οι γιατροί με τα γράμματα, τουναντίον μάλιστα ήταν δόκιμος ο όρος «ιατροφιλόσοφος». Αν και η εποχή μας είναι σαφώς περισσότερο τεχνοκρατική, ωστόσο δεν λείπουν οι περιπτώσεις άξιων συναδέρφων, οι οποίοι «θεραπεύουν» και τα γράμματα και τις τέχνες γενικότερα.


Τι είναι η ποίηση για εσάς;

Για μένα, ποίηση είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να υψωθεί προς ένα πνευματικό πεδίο και να συλλάβει αυτό που είναι αόρατο για τις αισθήσεις μας. Ειδικότερα, επειδή εγώ έχω απωλέσει την αίσθηση της ακοής, για μένα η ποίηση είναι η προσπάθειά μου να ξαναβρώ τη μουσική που μου λείπει. Ισως μάλιστα αυτός είναι και ο λόγος που με θέλγει κυρίως η παραδοσιακή ποίηση, που έχει μέτρο και ομοιοκαταληξία.

Το «Γραπτό μήνυμα μιας κουφής» μπορεί να χαρακτηριστεί ως το αγαπημένο σας ποίημα; Ποια ήταν τα συναισθήματά σας όταν το ακούσατε μελοποιημένο, να κυκλοφορεί σε άλμπουμ;

Οπωσδήποτε το γραπτό μήνυμα μιας κουφής ανήκει στα πιο αγαπημένα μου ποιήματα. Για τα συναισθήματά μου, αντί άλλης απαντήσεως αντιγράφω από το προσωπικό μου blog τον τρόπο με τον οποίο παρακολούθησα τη συναυλία του B.D.Foxmoor των Active Member, κατά την οποία τραγούδησε και το ποίημά μου, που μόλις είχε μελοποιήσει.

Κάποια στιγμή ο άντρας μου με σκούντηξε στον ώμο και μου είπε: “Τώρα θα πει το τραγούδι σου, και χειροκροτάνε για σένα”. Αναρωτιόμουν τι να σκεφτόντουσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, καθώς άκουγαν ότι μια κουφή γυναίκα τους στέλνει στίχους σαν μήνυμα σε μπουκάλι.

Αυτό που κατάλαβα από το τραγούδι μου είναι ότι ήταν μωβ, όπως και το χρώμα της σκηνής εκείνη την ώρα. Μου αρέσει το μωβ, είναι μυστήριο χρώμα κι αλλάζει συνεχώς. Μια σταλίτσα μπλε αν του ρίξεις –αν έχεις μπλε εκείνη την ώρα, δηλαδή blues, μελαγχολία στην καρδιά σου- γίνεται κι αυτό μελαγχολικό. Μα τη στιγμή που τα βλέπεις όλα ρόδινα, ρίχνεις λιγουλάκι κόκκινο στο μωβ και γίνεται ζωηρό και χαρούμενο.

Όποιος ακούσει το τραγούδι μου ελπίζω να χρησιμοποιήσει και τους δυο τρόπους, και τις δύο ψυχικές διαθέσεις. Όπως κι εγώ βλέπω τα πράγματα πότε μελαγχολικά και πότε ρόδινα. Κυρίως, μη συνδέετε την αναπηρία με τη μελαγχολία και τη δυστυχία, αυτό είναι μύθος: αγαπάμε εξίσου το ροζ στη ζωή μας, και μπορούμε να αντιληφθούμε συχνά και το la vie en rose, όπως όλοι σας.



Υπάρχει κάτι άμεσο στα σχέδιά σας;

Αυτή την εποχή γράφω ιστορίες από τη ζωή μου στο blog μου, για το οποίο σας μίλησα πριν, και το οποίο βρίσκεται στη διεύθυνση: kofosi.blogspot.com και έχει τον τίτλο: Κουφός είσαι ρε; Δεν ακούς;
Ηδη έχω φτάσει τις 26 ιστορίες. Στα άμεσα σχέδιά μου βρίσκεται η επιθυμία να μαζέψω αρκετές από αυτές τις ιστορίες σε ένα βιβλίο. Αυτό είναι κάτι που μου έχουν ζητήσει επανειλημμένα οι αναγνώστες του blog, επειδή θεωρούν πως μέσα από αυτές τις ιστορίες μπορούν να κατανοήσουν καλύτερα τον κόσμο και την καθημερινότητα ενός κωφού ανθρώπου και να επικοινωνήσουν ευκολότερα μαζί του.

Ποιο είναι το μήνυμά σας σε όσους ανθρώπους πάσχουν από κώφωση;

Θα σας απαντήσω με στίχους από το ποίημά μου Μικρές Αναπηρίες, στους οποίους εκφράζω ξεκάθαρα την πεποίθησή μου ότι είμαστε η πρώτη γενιά κωφών και αναπήρων εν γένει που μπορούμε να έχουμε πρόσβαση και συμμετοχή σε όλα τα κοινωνικά δρώμενα με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Επιπλέον, είμαι βέβαιη ότι με την πρόοδο της Ιατρικής επιστήμης, η επόμενη γενιά αναπήρων θα αποκαθίσταται με ιατρικές επεμβάσεις. Το μήνυμά μου συνεπώς είναι να αισιοδοξούμε για το μέλλον και να εκμεταλλευόμαστε όλες τις δυνατότητες της τεχνολογικής και ιατρικής προόδου.

Οι πρόοδοι τώρα της τεχνολογίας
και των επιστημών, μας επιτρέπουν
πρώτη φορά να έχουμε φωνή
κι απόψεις, πρόσβαση, συμμετοχή.
Όσοι δεν περπατούνε και δεν βλέπουν
και δεν ακούν –η οδός της απωλείας-

στο Δίκτυο γίνονται ξανά αρτιμελείς.
Οι νέοι θα ζήσουνε χωρίς αναπηρίες.
Είμαστε οι τελευταίοι εκπρόσωποί τους
κι οι πρώτοι που υψώνουν τη φωνή τους
διηγούμενοι παρόμοιες ιστορίες-
πλέον, για να μην φοβάστε εσείς.


επιστροφή

συνεντεύξεις