2010: Συνέντευξη στην εφημερίδα Ημερήσιος Κήρυκας Πατρών, 2/11/2010

Συνέντευξη στην Αλεξάνδρα Παναγοπούλου, εφημερίδα Ημερήσιος Κήρυκας Πατρών, 2/11/2010


-1. Πώς είναι άραγε να είσαι κουφός σε μια κοινωνία που όλοι ακούνε;


Οι κοινωνικές δομές πάντα προσαρμόζονται στις ανάγκες της πλειοψηφίας και της ανώτερης τάξης. Στην κοινωνία που ζούμε οι κουφοί είμαστε αποκλεισμένοι από το τηλέφωνο, τη μουσική, το ραδιόφωνο, τις περισσότερες εκπομπές της τηλεόρασης, την παρακολούθηση θεάτρου, συναυλιών, διαλέξεων, εκδηλώσεων, συνεδρίων. Χάνουμε μεγάλο μέρος από την επικοινωνία, τη νυχτερινή διασκέδαση, την ψυχαγωγία, την πληροφόρηση και είμαστε υποχρεωμένοι, αν δεν θέλουμε να απομονωθούμε κοινωνικά, να εφευρίσκουμε διάφορους (οπτικούς) τρόπους για να αναπληρώνουμε αυτά που χάνουμε και να συμμετέχουμε στα κοινωνικά δρώμενα. Μετά την ανάπτυξη του ίντερνετ, πριν από 12 χρόνια περίπου, και την παράλληλη εμφάνιση των γραπτών μηνυμάτων στα κινητά έχει βελτιωθεί κατά πολύ η ζωή μας και η επικοινωνία μας.


- 2. Υπάρχει «ρατσισμός» απέναντι στα άτομα που έχουν κώφωση;

 

Σε κάθε κοινωνία υπάρχει άγνοια και προκατάληψη απέναντι σε όσους είναι, φύσει ή θέσει, διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Δεν θα έλεγα ότι έχω αντιμετωπίσει ρατσισμό στη ζωή μου, έχω όμως αντιμετωπίσει προβλήματα λόγω της άγνοιας των άλλων. Για παράδειγμα, οι περισσότεροι αδυνατούν να αντιληφθούν ότι εγώ μιλάω (γιατί πρώτα μίλησα και μετά έχασα την ακοή μου – αυτό λέγεται μεταγλωσσική κώφωση), ότι επικοινωνώ διαβάζοντας τα χείλη και ότι δεν γνωρίζω τη νοηματική γλώσσα. Όλα αυτά τους μπερδεύουν, καθώς έχουν στο μυαλό τους το στερεότυπο του κωφού που δεν μπορεί να μιλήσει και επικοινωνεί με τους ακούοντες μέσω διερμηνέα. Μερικοί μπερδεύονται τόσο πολύ που δεν προσπαθούν καν να επικοινωνήσουν μαζί μου και με αποφεύγουν. Ετσι, αποφάσισα να επικοινωνήσω εγώ μαζί τους μέσα από αυτό το βιβλίο, να εξηγήσω κάποια πράγματα για τη ζωή μου και τον τρόπο επικοινωνίας μου, ώστε να αντιμετωπίσω την άγνοια του κόσμου.
 
- 3. Υπάρχουν οι δομές εκείνες που να τους εξασφαλίζουν την απαραίτητη μόρφωση και γνώση έτσι ώστε να κινούνται ως ισότιμα άτομα μέσα στην κοινωνία;


Προσωπικά φοίτησα σε «κανονικό» σχολείο και εν συνεχεία σπούδασα στην Ιατρική σχολή (στο πανεπιστήμιο Κρήτης). Δεν γνωρίζω τι γίνεται στα ειδικά σχολεία κωφών ώστε να ξέρω εάν είναι υποστηρικτικά ως προς τη γνώση των παιδιών που φοιτούν εκεί. Στη δική μου εκπαίδευση, πέρα από την αγάπη και την υποστήριξη των δασκάλων, φοβάμαι ότι δεν είχα καμία συγκεκριμένη υποστηρικτική δομή που να με διευκολύνει στη μάθηση. Συμμετείχα στο πρόγραμμα του σχολείου όπως όλα τα παιδιά, παρόλο που δεν ήταν εύκολο να παρακολουθώ το μάθημα. Εάν προχώρησα στις σπουδές, αυτό οφείλεται στη μεγάλη μου αγάπη για το διάβασμα και τον κόσμο των βιβλίων. Αγαπούσα τον γραπτό λόγο γιατί ήταν για μένα πολύ πιο εύληπτος από τον προφορικό και ασφαλώς διάβαζα το διπλάσιο ή και περισσότερο από τα ακούοντα παιδιά για να ανταπεξέλθω στα μαθήματα.  

- 4. Πόσο πιστεύετε ότι μπορείτε να ευαισθητοποιήσετε την κοινωνία μέσα από τα βιβλία σας;

 

Εάν δεν είχε αναπτυχθεί το ίντερνετ ίσως να μην είχε εκδοθεί αυτό το βιβλίο. Το άρχισα υπό μορφήν blog πριν από 2 χρόνια. Στο blog αυτό (kofosi.blogspot.com) δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά οι ιστορίες του βιβλίου. Είδα ότι υπήρχε ανταπόκριση του κόσμου, ο οποίος μου άφηνε σχόλια και μου έστελνε mail, και έτσι αποφάσισα να προχωρήσω στην έκδοση του βιβλίου. Επίσης, τότε γνωρίστηκα και με τον σκιτσογράφο Σπύρο Δερβενιώτη και αποφασίσαμε από κοινού να μετατρέψουμε 8 από τις ιστορίες του βιβλίου σε κόμικ, ώστε να διαβαστούν και από παιδιά και εφήβους. Μερικοί δάσκαλοι έχουν έρθει ήδη σε επαφή μαζί μου και μου ζητούν την άδεια να μιλήσουν για το βιβλίο στους μαθητές τους και να διαβάσουν αποσπάσματα στην τάξη. Όλα αυτά τα θεωρώ πολύ ενθαρρυντικά ως προς την ευαισθητοποίηση κάποιων ανθρώπων και ιδιαίτερα των παιδιών. Δεν μπορώ να γνωρίζω σε πόσους θα φτάσει το μήνυμα του βιβλίου τελικά, όμως οι πρώτες εντυπώσεις είναι για μένα ικανοποιητικές. Εξάλλου, κάθε άνθρωπος που ενημερώνεται και αλλάζει τη στάση του ως προς την κώφωση και την αναπηρία εν γένει δεν μπορεί παρά να είναι κέρδος για τον πολιτισμό της χώρας μας. Στο facebook έχω ήδη 1400 άτομα στη λίστα μου, που έχουν ενημερωθεί για το βιβλίο μου. Ελπίζω προσεχώς να το πληροφορηθούν και άλλοι και να ευαισθητοποιηθούν.


- 5. Αυτό που κυριαρχεί στο δεύτερο βιβλίο σας είναι το χιούμορ. Πόσο πιο εύκολο είναι να αντιμετωπίσει κανείς τα όποια προβλήματα έχει με το χιούμορ;

 

Πιστεύω πολύ στη δύναμη του χιουμοριστικού και αυτοσαρκαστικού κειμένου. Ετσι λειτουργώ και στη ζωή μου, εξάλλου. Για παράδειγμα, όπως λέω και στο βιβλίο μου, για χρόνια είχα στο κουδούνι μου την επιγραφή: «Στου κουφού την πόρτα περίμενε να ανάψει το φωτάκι» (είχαμε συνδέσει το κουδούνι με φωτάκι που άναβε). Πιστεύω πως με την αυτολύπηση και τη μιζέρια δεν βγαίνει τίποτε. Κανείς μας φυσικά δεν θέλει να πάσχει από μια σοβαρή αρρώστια ή από μια αναπηρία, αλλά από τη στιγμή που σου τυχαίνει οφείλεις να το αντιμετωπίσεις όσο πιο δυναμικά μπορείς. Το χιούμορ είναι δυναμικό και λυτρωτικό μαζί, χαλαρώνει τους ανθρώπους και τους κάνει να έχουν περισσότερη διάθεση να σε προσέξουν.


- 6. Το πρώτο βιβλίο είχε στίχους. Το δεύτερο είναι πεζό. Τι θα ακολουθήσει στο μέλλον;


Ηδη έχουμε ετοιμάσει, μαζί με τον ποιητή Κώστα Κουτσουρέλη, μια ανθολογία σύγχρονης ποίησης σε παραδοσιακές μορφές στο ίντερνετ. Εχει τον τίτλο Νέοι Ηχοι στο Παμπάλαιο Νερό και θα τη βρείτε στη διεύθυνση: http://pampalaionero.wordpress.com/. Η ανθολογία αυτή ανανεώνεται καθημερινά εδώ και ενάμιση χρόνο και πιθανότατα θα κυκλοφορήσει και σε έντυπη μορφή. Επίσης γράφω κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά του λογοτεχνικού χώρου, συνήθως σχετικά με το έργο άλλων ποιητών. Και φυσικά δεν έχω σταματήσει να γράφω ποίηση όλο αυτό τον καιρό (ήδη υπάρχει υλικό για νέα συλλογή στο μέλλον). Όλα αυτά μπορείτε να τα δείτε συγκεντρωμένα στην ιστοσελίδα μου στη διεύθυνση: http://www.sofiakolotourou.gr/ . Θα χαρώ πολύ να επικοινωνήσω με τους αναγνώστες σας που θα θελήσουν να μου γράψουν στο ίντερνετ, καθώς πιστεύω πολύ στην επικοινωνία του συγγραφέα με τον αναγνώστη. Εξάλλου, για τον ίδιο λόγο θα γίνει προσεχώς και παρουσίαση του βιβλίου μου στην Πάτρα, την οποία αγαπώ ιδιαίτερα αφού ο σύζυγός μου είναι Πατρινός. Στο μέλλον, λοιπόν, ελπίζω πρωτίστως να γνωρίσω και από κοντά τους αναγνώστες αυτής εδώ της συνέντευξης!

 


επιστροφή

συνεντεύξεις