2008: Παρουσίαση στο περιοδικό Ως3 από τον Χρήστο A. Μιχαήλ

Από τον Χρήστο A. Μιχαήλ, παρουσίαση στο περιοδικό Ως3 του μπλογκ kofosi.blogspot.com

Ολόκληρο το κείμενο υπάρχει εδώ:

http://www.os3.gr/gr_issue_cont_ostriki_skoni.htm

Κάποτε, σε μια συζήτηση, ένας εκ των συνομιλητών διατύπωσε μεταξύ άλλων την άποψη ότι τα λεγόμενα «άτομα με ειδικές ανάγκες» αδικούνται μόνο και μόνο από την ονομασία που τους έχουμε προσδώσει. Τι ακριβώς σημαίνει λοιπόν κατά λέξη «άτομο με ειδικές ανάγκες»; Ένα άτομο το οποίο, πέραν των βασικών βιολογικών και κοινωνικών αναγκών, έχει κάποιες επιπλέον ανάγκες τις οποίες όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουμε. Κάποιες ανάγκες οι οποίες το κάνουν, αν θέλετε, να υστερεί μέσα σε ένα σύνολο ανθρώπων, καθιστώντας το πιο ευάλωτο έναντι των υπολοίπων. Δεν είχε άδικο. Τα άτομα αυτά έχουν ακριβώς τις ίδιες ανάγκες με εμάς. Έχουν ανάγκη να αντιλαμβάνονται τον κόσμο, να ζουν μέσα σε αυτόν, να τον απολαμβάνουν, να μορφώνονται, να εργάζονται, να κάνουν οικογένεια, να μεγαλώνουν φυσιολογικά και άλλα πολλά, ακριβώς όπως και οι υπόλοιποι. Πού εντοπίζεται λοιπόν η επιπρόσθετη ανάγκη; Το θέμα έγκειται στο γεγονός ότι σε κάποιες σοβαρές περιπτώσεις, οι ανάγκες αυτές δεν μπορούν να ικανοποιηθούν το ίδιο εύκολα ή και καθόλου.
Όλο αυτό τείνει να γυρίσει αντίστροφα σε κάποιες περιπτώσεις. Άτομα που δεν έχουν για παράδειγμα την αίσθηση της ακοής ή της όρασης, έχουν αναπτύξει όλες τις υπόλοιπες αισθήσεις σε βαθμό εντυπωσιακό. Τόσο που, αν υπήρχε ένας τρόπος μέτρησης και συμψηφισμού των πέντε αισθήσεων σε μια προσπάθεια επίτευξης μέσου όρου, τα άτομα αυτά με πρόβλημα όρασης ή ακοής θα μας λυπόντουσαν. Και είναι λογικό. Ποιος άνθρωπος με όλες τις αισθήσεις στη θέση τους μπορεί να διαβάσει τα χείλη και να παρατηρήσει τον κόσμο με τα μάτια, όπως κάποιος που δεν άκουσε ποτέ στη ζωή του; Ποιος από εμάς, που έχουμε μάχιμες και τις πέντε αισθήσεις, μπορεί να μυρίσει και να ακούσει το ίδιο καλά ή να αναγνωρίσει με την αφή όσα ένας τυφλός;
Η Σοφία Κολοτούρου είναι η συντάκτης του εν λόγω blog. Ιστορίες της καθημερινότητας μέσα από το πρίσμα μιας κωφής μα όχι άλαλης, μιας και καταφέρνει θαυμάσια να συνεννοείται μιλώντας σχεδόν κανονικά και παράλληλα να διαβάζει τα χείλη του συνομιλητή. Η Σοφία Κολοτούρου, δείχνει να απέχει πολύ από το μοντέλο του κωφού, όπως το έχουμε στο μυαλό μας. Μέσα από τα κείμενά της ανακαλύπτουμε κυρίως τις δικές μας αδυναμίες, τόσο ως άτομα αλλά και ως μέρη μιας κοινωνικής δομής που αρνείται πεισματικά να εξελιχθεί ισοσκελώς. «Η μεσαία (κοινωνική) τάξη είναι πάντα μια γκρίζα ζώνη, όπου ανάλογα με τις εμπειρίες και τις ευαισθησίες ο καθένας μπορεί ή όχι να προσεγγίσει το διαφορετικό, όπως την κώφωση. Κι εγώ η ίδια, αν δεν είχα μια αναπηρία, δεν ξέρω αν θα έμπαινα στη διαδικασία να γνωρίσω πραγματικά και με γνήσιο ενδιαφέρον συναναστροφής άλλους κωφούς και αναπήρους εν γένει. Νομίζω ότι εδώ παίζουν καταλυτικό ρόλο τα πρόσωπα, και όχι οι αναπηρίες».
Με όπλο το πανέξυπνό της χιούμορ, τον ανοιχτό πνευματικό της ορίζοντα και μια ευγενή καλοσύνη προς όλους όσους έχουν συναναστραφεί μαζί της (είτε επιτυχώς είτε όχι, δεν φαίνεται να κρατάει κακίες), η Σοφία Κολοτούρου δείχνει να μην διακατέχεται από κανενός είδους ανασφάλεια, φόβο, αμφιβολία και κόμπλεξ όσον αφορά τη σχέση της με τον φαινομενικά φυσιολογικό κόσμο. Ζει, εργάζεται, ψυχαγωγείται και απολαμβάνει την οικογένειά της. Δείχνει ένας άνθρωπος πλήρης κι ευτυχισμένος, σχεδόν απολαμβάνοντας όλα τα μικροπροβλήματα που προκύπτουν στα καθημερινά. «[Στο φούρνο:]"Τι θα θέλατε;" η απειλητική ερώτηση ήρθε αμείλικτη και από την αριστερή πλευρά και πλέον όφειλα να μιλήσω, να ζητήσω την μπαγκέτα ή το παντεσπάνι μου. Σχεδόν είχα μετανιώσει που δεν είχα φροντίσει να γράψω σε χαρτάκι "ΕΙΜΕ ΚΟΥΦΙ ΚΑΙ ΠΙΝΑΟ", οπότε αν μη τι άλλο θα ξεμπέρδευα και με τις πολλές διατυπώσεις -άσε που μάλλον θα γλύτωνα και τα 80 λεπτά του ευρώ. Ωστόσο, μάζεψα όλο το θάρρος μου και το ξεστόμισα πάνω από πέντε κεφάλια και δέκα ζευγάρια μάτια, όσο πιο δυνατά και καθαρά μπορούσα: "Μετακινούμαι επειδή πρέπει να σας βλέπω γιατί ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ και θέλω ΜΙΑ ΦΡΑΝΤΖΟΛΑ ΧΩΡΙΑΤΙΚΟ".».
Η περίπτωση της Σοφίας Κολοτούρου είναι ειδική, ιδιαίτερη και αν μη τι άλλο χρήζει προσοχής. Κι αυτό γιατί αποτελεί έναν δημόσιο σύνδεσμο ανάμεσα στον κόσμο των κωφών και των ακουόντων, μεταφέροντας με έναν τρόπο απλό, ευχάριστο και κατανοητό τα προβλήματα της μιας πλευράς στην άλλη. Κάτι που μέχρι πρότινος, αν το καλοσκεφτούμε, συναντούσαμε μόνο σε βαρετά φυλλάδια με τίτλους απαξιωτικούς που κατέληγαν τις περισσότερες φορές στον πλησιέστερο κάδο σκουπιδιών. Διαβάζοντας λοιπόν κανείς το blog της, το οποίο ενημερώνεται αρκετά συχνά, καταφέρνει να αναθεωρήσει τεκμηριωμένα ένα μεγάλο μέρος της εικόνας που είχε ως τότε για τους κωφούς καθώς και διάφορες απόψεις που μέσα από την κοινωνική δομή και τις χρόνιες καταβολές, πακτώνονται οδηγούν σε χάσματα.

ΥΓ: Η Σοφία Κολοτούρου είναι ποιήτρια. Η εξαιρετική ποιητική της συλλογή με τίτλο «Αν-επίκαιρα ποιήματα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τυπωθήτω.

(Στα ακουστικά το «Μήνυμα στο μπουκάλι» του B.D Foxmoor σε στίχους της Σοφίας Κολοτούρου.)


επιστροφή

δημοσιεύματα