ΑΝΤΙΦΕΓΓΙΣΜΑΤΑ


Καὶ σκέφτομαι θὰ μοιάζαν τόσο ἀέρινα
τὰ βράδια μας ψηλὰ στὴν Φιελγκάταν
μ’ἐκεῖνα τὰ χεράκια της τὰ κέρινα
καὶ ἅγια, τί ὄμορφα ποὺ θἆταν!

Ααρών Μνησιβιάδης, Στοκχόλμη


Τα βράδια που τα ζήσαμε κι αέρινα
στη μνήμη μας περάσαν, φευγαλέα,
αυτά τα καλοκαίρια μας, τ’ αστέρινα
μπροστά στην επουράνια την αυλαία,
με των κεριών δειλά τ’ αντιφεγγίσματα
σε μια βαθιά συμπαντική αρμονία
με μυστικούς παλμούς και φτερουγίσματα
πως νιώσαμε – για λίγο – μια ευτυχία!


Και μείνανε στη μνήμη τόσο αέρινα,
τόσο άπιαστα και φύγαν στιγμιαία
κι εμείς, σαν τα ομοιώματα τα κέρινα
ολοένα ακινητούμε, βαθμιαία –
οι σκέψεις όλες, ανεμοσκορπίσματα
στου κόσμου την παλιά συνομωσία
κι ο άνεμος, που ρίχνει όλα τα κτίσματα
θα σβήσει και τ’ ανθρώπου την πορεία.

 

21/1/2014

Ανθολογία "Ξένων Αιμάτων Τρύγος",

Γιώργος Χ. Θεοχάρης, εκδ. Γαβριηλίδης 2014

Ποιήματα