ΙΘΑΚΗ


Πλην, μάταια ψάχνω τόσα χρόνια την Ιθάκη.
Το δρόμο ακολουθώ – πιο πίσω κι άλλος δρόμος
σαν αδυσώπητος της μοίρας κάποιος νόμος.
Μητ’ ίσκιος πουθενά – ν’ απόσταινα μια ράχη.

Σαν μαύρο σύννεφο προσμένει ένα κοράκι,
σαν να ‘μαι κλέφτης και εκείνο αστυνόμος
μα  δεν υπάρχει ούτε φόβος, ούτε τρόμος,
στο μονοπάτι που πορεύομαι μονάχη.

Έτσι η ζωή αγριεύει κι ούτε βρίσκω
ήσυχο κάποιο απάγκιο ν’ ακουμπήσω,
τη δίψα την αέναη να σβήσω,
μήτε σταγόνα υγρού στον ουρανίσκο.

Χωρίς να θέλω αλλάζω – σε λιγάκι
αδιάφορα θα φτάσω στην Ιθάκη.

28/1/2014

Ποιήματα