ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΔΗ

Στο πιο βαθύ -πριν το ξημέρωμα- σκοτάδι
είν’ η ζωή μου χρόνια βυθισμένη.
Και περιμένω κάποιο νεύμα, ένα σημάδι,
μια Μοίρα, Πεπρωμένο κι Ειμαρμένη.

Με βάφτισαν Ελλάδα· κάτω από τον Αδη
έχω ξυπνήσει, νεκραναστημένη.
Και να ‘μαι ωστόσο, πάλι σ’ άπατο πηγάδι
-με σπρώξανε και μένω εγκλωβισμένη.

Και κάποτε, που η Κρίση θα τελειώσει
και όταν θα βλαστήσει νέος σπόρος,
ο δυνατός κι ο τυχερός θα επιβιώσει
και για τον άτυχο, μόλις θα γίνει ντόρος.

Θα συνεχίζετ’ η ζωή, ορμητικά σαν πρώτα
μα η γενιά μας δεν θα δει τον ήλιο και τα φώτα.

 

18/11/2014

Ποιήματα