ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΝ

Στους συνήθεις υπόπτους Maitre και ΚΚ



Ένα γλυκό χινόπωρο, στην άκρα σιγαλιά
της θάλασσας, πως μ’ έθελξε και πάλι η τρανοσύνη!
Η μοναξιά μου μ’ έζωσε, ασφυκτική αγκαλιά,
που μ’ αγωνία ανοίχτηκε στην απεραντοσύνη.

Το θάρρος μ’ εγκατέλειψε και η παλληκαριά
έδωσε αργά τη θέση της σε νέα μελαγχολία.
Η ποίηση μ’ απόμεινε - στερνή παρηγοριά
και η σιωπή ολόγυρα, απ' τα παλιά βιβλία.



29/12/2017

Ποιήματα