ΛΑΓΕΙΟ ΣΥΝΣΟΝΕΤΟ


Νύχτα. Κι εκείνος είχε σκύψει στα χαρτιά του
και προσπαθούσε (πλήρης μνήμης) να της γράψει
κάτι σαν ποίημα – μέλλον που ‘χε πια προγράψει,
πρωθύστερα όλες τις συνθήκες του αβάτου.

Κι ήταν εκείθεν, υποκείμενος θανάτου
(όλα της Βέικου τα φανάρια είχαν ανάψει,
δείχναν την κάποτε χαρά…) Με τα στερνά του
λόγια η Μαριάννα αργά διαβάζοντας θα κλάψει.

Μαριάννα ίσως απόψε μ’ έχετε προδώσει
ίσως και να ’χετε ξεχάσει τ’ όνομά μου
η απουσία μου εδώ θα λάμπει, τόση
όση το εμβαδόν του νεκρικού θαλάμου,

που πια δεν θα σας ξαναδώ, κι όλος ο χρόνος
θα ’ναι ένας γέροντας – κατάκοιτος και μόνος.

5/7/2017

Ποιήματα