ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΟΝ

Στον Κώστα Κουτσουρέλη και τον
Πάνο Σταθόγιαννη για την έμπνευση

Μια σαρδελίτσα  
απ’ την Καρδίτσα 
-μια τόση δα – 
βάζει σαν στόχο  
να βρει νέο τόπο 
στον Καναδά. 

Αφήνει τώρα 
την έρμη χώρα  
και τα βουνά. 
Λίμνη Πλαστήρα 
το δρόμο επήρα 
έχετε γειά.

Κόσμος στ’ αμπάρι 
πάει προς το Μπάρι 
κι η Παναγιά 
είναι μαζί τους 
η δύναμή τους
στην προσφυγιά. 

Και στη Μαρσίλια 
με μια μποτίλια 
κλαίει κρυφά.
Το πλοίο που πάει
φτάνει περνάει
απ’ τα στενά. 

Τη ρότα πιάνει
κάθε λιμάνι
στο χάρτη εκεί
ενός Κολόμβου
και κάθε όρμου
που ξέρει αυτή.

Πορεία χαράζει 
και δεν τρομάζει 
μ’ ωκεανό.
Στο φινιστρίνι 
σαν καμαρίνι 
πως τη θωρώ.

Κάποτε φτάνει 
-θα μας τρελάνει –
στον Παναμά. 
Και να, περνάει
τώρα κινάει
προς το Βορρά. 

Πάει στα χιόνια
σε φίλη χρόνια 
στο Ανκοράζ.  
Έχει κρεβάτι
σωστό παλάτι 
μες το γκαράζ. 

Η φαλαινίτσα
έχει καρδίτσα 
που αγαπά. 
Κι είναι η ώρα 
για όνειρα τώρα 
στον Καναδά. 


27/8/2017

Ποιήματα