ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ


Ο Ζώτος, ο άρρωστος ποιητής με τη θλιμμένη φάτσα,
κάποιο τραγούδι σιγανά απαγγέλλει με λυγμούς.
Ορέστης Λάσκος, Το Μπάγκειον



Στον «Μπάγκειον» τότε σύχναζε, με τη θολή ατμοσφαίρα,
ένας ποιητής ασθενικός, σαν το ολόασπρο κρίνο.
Κι ένα τραγούδι σιγανό απλωνόταν στον αγέρα,
σαν κάποιος να τον φώναζε με τ’ όνομά του: Μίνω…!

Και τότε εκείνος έστηνε τ’ αυτί του με λαχτάρα,
μην τελικά τον θέλησε η άστατη Μαρία,
μην κάποια ολολύζοντας ερωτική κιθάρα
ετοίμαζε στα νιάτα του μια όμορφη ιστορία.

Μα τα χαρτιά του γράφανε τον άσσο του θανάτου.
Πολύ νωρίς – τι πρώιμα! – δεν έζησε λιγάκι.
Ίσκιος στους ίσκιους μπλέχτηκε και πήγε στη σειρά του
και πάντα στον απόηχο – αυλή του Καρυωτάκη.



11/1/2018

Ποιήματα