ΚΑΒΑΦΗΣ

Μελαγχολία του Κωνσταντίνου Καβάφη, ποιητού εν Αλεξανδρεία, 1931 μ.Χ.


Η μέρα είναι μονότονη, ίδια μέρα   
με τις ημέρες του εικοσιεπτά.  
Νεαρός με κυνηγούσε, κάποιος, πέρα 
μ’ αλλόκοτα και θλιβερά γραπτά. 
Τον άλλο χρόνο, είπαν πως πιστόλι 
επήρε, εχτύπησε ίσια στην καρδιά.
Ω, τι με νοιάζει, τι με νοιάζουν όλοι.
Είναι καιρός που αρρώστησα βαριά.

Έχω άκοπο στο ράφι το βιβλίο –
τον νέο τον ελέγαν Καρυωτάκη
Αλλά εγώ μόνος, τελευτώ τον βίο,
χρόνο δεν χαραμίζω ούτε λιγάκι .
Μου στέλνουνε, γεμάτα αφιερώσεις
και πόσοι  ποιητές – έν’ αστεράκι
θα λάμψει στο στερέωμα, με δόσεις∙
θα σβήσει, σαν μιας νύχτας το φωσάκι.

Τον άλλονε τον λέγανε Σεφέρη.
Αλήθεια, τι με νοιάζει; Προς εμάς
θα ‘ρθουνε και μιλούνια και ασκέρι.
Αλλά με μέλλει μόνο ο Παλαμάς.
Στη δόξα του η ζήση μου τελειώνει
κι εκείνος, που είναι μόνιμος βραχνάς
εκεί, να βασιλεύει, να μην λιώνει.
Να στρέφομαι ολοένα προς δυσμάς,

τη χείρα  της Αγγλίας να ζητήσω…
Σε φήμη μετά θάνατον να ελπίσω;


19/2/2018

Στον Καβάφη είχαν στείλει με αφιέρωση το τελευταίο του
βιβλίο ο Καρυωτάκης, τα "Ελεγεία και σάτιρες" το 1927,
και το πρώτο του ο Σεφέρης, τη "Στροφή" το 1931.
Βρέθηκαν στη βιβλιοθήκη του το '33 όταν πέθανε,
με τα φύλλα τους άκοπα.
Κ. Κουτσουρέλης

Ποιήματα