ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Η κρίση ετούτη, μ’ έχει ρίξει στα σονέτα
(δεν έχω, Θέ μου, για μελάνι και χαρτί).
Που να γραφτούν, μακροσκελή –πια- ντοκουμέντα
και μυθιστόρημα ξανά δεν θα εκδοθεί.

Η κρίση ετούτη, οδηγεί μες σ’ επιγράμματα
που ίσα σκαλίζουμε μες τις περγαμηνές.
Και ξαναγράφουμε (συχνά με λιπογράμματα)
σε νέα παλίμψηστα με τις παλιές γραφές.

Αχ, τη χαρά – η κρίση μου ’δωσε – της ρίμας,
στερνή στοργή στην ένδεια και την πείνα.
Και πως μου λείπαν τόσα χρόνια – κρίμας!
τ’ αγνά τετράστιχα στην μαύρη μας Αθήνα.

Και το χαρτί μου εδώ τελειώνει, το μελάνι -
(ένα σονέτο ο καθένας, πριν πεθάνει).



28/2/2018

Ποιήματα