Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ (ΣΕΙΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ)

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ - 1

Στην Ελένη Ρίγα (Elaine Rigas) , για την έμπνευση

«Είναι, λοιπόν, κυάνιο, χωρίς αμφιβολία»,
λακωνικά μας δήλωσε ο ιατροδικαστής.
Σ. Κολοτούρου , Κυάνιο ή στρυχίνη;


«Είναι, λοιπόν κυάνιο, χωρίς αμφιβολία»
που κάποιος κάπως του ’ριξε με δόλο στον καφέ.
Ωστόσο και τα ίχνη του δεν βρίσκονται ποτέ,
δεν θα ευσταθεί στην αίθουσα καμια κατηγορία.

Πώς να με βρουν, πώς να ’ξεραν ποιο είν’ το κίνητρό μου;
Σε αυτή τη θέση βρίσκομαι και είμαι γραμματέας
αλλά κανείς δεν γνώριζε: είμαι και συγγραφέας
κι αρέσκομαι πάρα πολύ στις ιστορίες του τρόμου.

Να πάρεις τη γραβάτα σου και το επηρμένο σου ύφος
και να τα πας στην κόλαση και να τα πας αλλού.
Τζάμπα μαγκιές δεν πέρασαν, σε μένα φίλε – τζίφος.
Θα χάσεις αν κοντράρουμε παιχνίδια του μυαλού.

Ήδη βάζω στοιχήματα μες το λευκό χαρτί μου
και μόλις σε παγίδευσε η επόμενη γραφή μου.

7/2/2018

 

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ – ΙΙ

Στην ʼρτεμις  Φιλιππάκη

Πώς να με βρουν, πώς να ’ξεραν ποιο είν’ το κίνητρό μου;  
Μια γραμματέας είμαι κι εγώ, απ’ το πρωί με γρίπη    
- πριν το μετρό κατέρρευσα καταμεσίς του δρόμου-   
κι ωστόσο εδώ στο πόστο μου να ’μαι, με καρδιοχτύπι.  

Παραγγελιές, τηλέφωνα, σημειώσεις στην ατζέντα,  
κι ο αφεντικός, στην πόρτα μου, φωνάζει όλο: «ησυχία». 
Τέλειωσε πάλι απ’ τον εκτυπωτή μου το «ματζέντα» 
και τα τηλέφωνα μαζί χτυπάνε, και τα τρία.

Κι ήθελα μόνο ένα ακόμα τηλεφώνημα    
- πολύ πολύ σημαντικό για μένα ωστόσο. 
«Σκασμός, να μην ακούσω ούτ’ ένα επιφώνημα»  
(πάνω του σκέφτομαι να βήξω, να γλυτώσω).  

Αν τον κολλούσα μια μικρούλα, τόση γρίπη 
θα ησύχαζα όλες τις μέρες που θα λείπει.

7/2/2018

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ- ΙΙΙ

Στην Ινόπη Κοσκινίδη

Στα χιόνια του Βορρά για μήνες βρέθηκα  
στο απέραντο λευκό, που με κυκλώνει.  
Κατάγομαι απ’ το φως κι από τη σκόνη∙  
τη χώρα μου ποτέ δεν τη βαρέθηκα. 

Και σκέφτομαι συχνά τα δικαστήρια: 
σαν γραμματέας στις αίθουσες γυρνούσα,  
με τα παράθυρα στον ήλιο πως μεθούσα∙ 
κατέγραφα δικόγραφα, πειστήρια.  

Αχ, στη μονότονη, την ξένη επικράτεια  
μήνες ατέλειωτους κρατάει ο χειμώνας, 
χλωμό ένα γκρίζο αντικρύζουνε τα μάτια  
και είν’ έξω μόνο ησυχία, παγετώνας.

Και όσο κι αν συνήθισα μες το λευκό παλμό του 
συχνά πυκνά νοστάλγησα τον ήλιο μας, του Νότου. 

8/2/2018

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ – IV

Στην Αφροδίτη Μανουσάκη, παραγγελιά

Η μοίρα μ’ έριξε στο κέντρο της Αθήνας,   
σαν γραμματέα με μια σύμβαση στο ΕΑΠ.     
Μ’ ένα μισθό – το καταλάβατε – της πείνας  
φαντασιώνομαι πως είμαι σ’ ένα cump, 
με ταγεράκι, πέρλες, τσάντα, γόβα:  
ας πούμε το ’50  στην Αϊόβα.   

Δημιουργική γραφή, περίπατοι στους κήπους  
κι ατέλειωτες κουβέντες για τον Ντερριντά.  
Μα τώρα, γκρίζους βλέπω ολόγυρα τους τοίχους, 
δεν συμπληρώνονται τα τμήματ’ αρκετά. 
Είν’ ένα πρόγραμμα που άρχισ’ εσπευσμένα  
για τα στραβά του όλοι τα βάζουνε με μένα.  

Κι όλο να υπόσχομαι: θα βγουν οι υποτροφίες  
κι η άλλη έκπτωση, αυτή των συγγενών  
και να με πρήζουν στο τηλέφωνο οι κυρίες 
κι οι κύριοι πάλι και τα σόγια ολονών.  
Αφήστε με να κάνω τη δουλειά μου, 
μην γράφετε για τα παθήματά μου.

Ποιήματα