ΚΟΚΚΙΝΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ

Σαν μένω μόνη ώρες πολλές αναρωτιέμαι
τι αξία να ΄χει η ζωή και ποιο είν’ το νόημά της -
και μες σε δρόμους νοητούς έτσι περιπλανιέμαι
κι είναι ετούτο της ψυχής το αιώνιο ρώτημά της.

Μες τα βαθιά τα υπόγεια, που η σκέψη μου με σέρνει
να ονειρευόμουν ουρανούς κόκκινους σαν φωτιά!
Κι εκεί, πάνω απ’ τα σύννεφα, η αύρα να με φέρνει -
και δεν θα ρώταγα η ζωή τι νόημα έχει πια.

(1987)

Ποιήματα