ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗΣ

‘Ολη τη νύχτα στην κλειστή την κάμαρή μου,
κάτω απ’ το φως το ηλεκτρικό. Εξω η βραδιά κυλούσε
γρήγορα κι απαράλλαχτα όμοια με τη ζωή μου:
εν’ άγγιγμα κρυφό – κι έπειτα προσπερνούσε.

Η αυγή με βρήκε κάτω από την ίδια λάμπα.
Με γέμισε μ’ αρώματα, εξεγέρσεις, συγκινήσεις.
‘Ετρεξα προς τη θάλασσα: γαλήνια, όπως πάντα,
στην πρωινή δροσιά μου ξύπνησ’ αναμνήσεις.

Μακρύ, καυτό το καλοκαίρι κι όμως φεύγει
μ’ αίσθηση ανολοκλήρωσης κι ανέφικτου και πάλι.
Κι αυτό που τ’ αναβάλλουμε κι αυτό που μας ξεφεύγει
είν’ η ίδια η ζωή – που δεν θα ζήσουμ’ άλλη.


(1993)

Ποιήματα