ΤΙ ΜΕΝΕΙ;



Φαρδείς, απέραντοι ουρανοί, μεγάλες λεωφόροι,
που προεκτείνουν στο άπειρο τα πιο κρυφά όνειρά μας.
Με μάτια διάπλατα ανοικτά, γενναίοι, ελπιδοφόροι,
βαδίσαμε, ακούγοντας τους πόθους της καρδιάς μας.


Μία φωνή εσωτερική, που μέσα μας πληθαίνει,
μας κάνει να ρωτιόμαστε, τι μένει, τι μας μένει;


Μόνο οι εντυπώσεις απ’ αυτά που ‘δαμε στην πορεία,
με τις οποίες συνθέσαμε δική μας ιστορία.
Κι οι σχέσεις οι ανθρώπινες, μονάχα αυτές μας μένουν.
Εκείνοι που αγαπήσαμε, με τη ζωή μας δένουν.


(1990)

Ποιήματα