ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΟΠΛΟΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Σήμερα ξύπνησα πρωί και βρήκα
αστρόσκονη μπροστά μου, στο μπαλκόνι.
Αστρόσκονη! Πλημμύρισε το σπίτι,
λαμπύριζαν τα πάντα γύρω κι είπα
ποιό αστέρι να 'ταν χθες μες στο σαλόνι
ποιός σκόνη μαγική φέρνει στα πλήθη;

Απ’ όνειρα καιρό λησμονημένα.
μνήμες ωραίες, ασφαλείς και παιδικές,
που με παρέσυραν σε μέρη ονειρεμένα,
μέρη του μέλλοντος και μέρη απ’ το χθες.

Τι απ’ το παρόν μου μ’ απελπίζει τόσο,
που καταφύγιο ζητώ σ’ άλλους καιρούς;
Το φεγγαρόπλοιο μου δίνει κάποια ελπίδα.
Είν’ όραμα που δεν θα το προδώσω,
με ταξιδεύει σ’άστρα, σ’ άλλους ουρανούς
κι είναι δική του η χρυσή σκόνη που είδα.

'Όνειρα, πέστε μου και μνήμη μαγική -
τ’ αστέρια ρώτησα και πάλι ένα προς ένα:
θα πάψω να 'μαι ανάλγητη και τόσο κυνική;
Θα ξαναρθούνε οι χαρές σε μένα;

(1998)

Ποιήματα