ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΟΥΤΟΠΙΑ


Ανοίξανε τα σύννεφα και μείναν οι αχτίδες
του ήλιου, ανάμεσα σε θάλασσα μπλαβιά
και πάνω απ’ τα κεφάλια μας, φωτίζαν νέες ελπίδες
οι γλάροι που πετούσαν, πέρα στ’ ανοιχτά.


Οι Νηρηίδες παίζανε, τα πλάσματα του Πόντου,
μ’ όλους τους Τρίτωνες, στην άκρη τ’ Ωκεανού.
Έφευγε το καράβι, κυνηγούσε τ’ όνειρό του
και μεσοπέλαγα ξεμάκραινε απ’ το νου.


Κι εγώ όλο ετοιμάζομαι να κάνω το ταξίδι.
Χάρτες μαζεύω, εφόδια, γνώσεις, τεχνικές.
Όμως, στο χώρο και στο χρόνο καμπυλώνομαι ήδη:
στην Ουτοπία προσαράξαμε προχθές.


(1992)

Ποιήματα