ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ

Η νύχτα εδώ έχει φως, που λάμπει μυστικά
κι εγώ πάλι αγρυπνώ, κοιτάζοντας τ’ αστέρια.
Η ομίχλη σκέπασε την πόλη, πιο πυκνή.

Φαντάζουν σ’ όνειρο τα πάντα, μαγικά.
Στον ουρανό υψώνω, εκστατικά, τα χέρια
Καινούριο δέος ξαφνικά μ’ αναρριγεί.


Γαλαζωπό το φως, φέγγει ξεχωριστά
και τώρα πάλι ανασκευάζω τα όνειρά μου,
πριν με προλάβει και τ’ αλλάξει η ζωή.

Φαίνονται όμως τώρα όλα θαυμαστά,
και μεγαλώνουνε τους πόθους στην καρδιά μου.
Πέφτει ένα αστέρι, θα ‘βγει η ευχή μου αληθινή;

(1992)

Ποιήματα