ΚΡΥΠΤΟΚΤΟΝΙΑ

          Μαζεύω ένα πρωί τα πράγματά μου
          πείθω τους γύρω ότι έχω σκοτωθεί,
          εξαφανίζομαι από κάθε συντροφιά μου
          και κάθε σχέση, κοντινή ή δικτυακή.
          “Αγνοείται” ή “πέθανε” γράφει η ταυτότητά μου
          καθώς γυρεύω τη ζωή μου απ' την αρχή.

          “Ναι, το βαρέθηκα”, τους λέω “το παραμύθι
          να γίνω κάποιος και να φτιάξω τάχα
          -τα στερεότυπα που τρέφουνε τα πλήθη-
          να φύγω θέλω, να χαθώ μονάχα
          κι ό,τι παλιό να σβήσει μες τη λήθη
          μια νέα ζωή να ζήσω ήθελα να 'χα”.

          Και μου είπανε: “μπορείς ν' αλλάξεις πάντα,
          να φεύγεις κι όμως να είσαι πάλι εδώ -
          κάποια ταυτότητα άλλαξε ή κράτα,
          για μας δεν συμβολίζεις αριθμό.
          Το δρόμο πάρε, αυτή η την άλλη στράτα,
          η αγάπη μας σημείο σταθερό”.

          Χρόνια και χρόνια η αγάπη είν’ το σημείο
          -αρχή του κόσμου, τέλος του παντός.
          Περιστρεφόμαστε ένας-ένας, δύο-δύο,
          σ’ ένα παιχνίδι των σκιών και του φωτός
          ρόλους αλλάζοντας συχνά και προσωπείο -
          δεν είμαστε ορισμένοι, ούτε αριθμός.

          Κι όποιος μπορεί τους χίλιους ρόλους ν’ αγαπήσει
          με χίλια πρόσωπα να μας αποδεχτεί,
          προς τον πυρήνα μαλακά θα μας ωθήσει,
          στο τέλος μας -στην κεντρομόλο αρχή.

          (2000, βιβλίο Αν-επίκαιρα Ποιήματα)

Ποιήματα