ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Η ζέστη ένδυμα της νύχτας, που όλο ιδρώνει.
Το σύμπαν έχει αρχίσει σταθερά ν’ ακινητεί.
Πασπαλισμένοι μοιάζουν οι εραστές με χρυσή σκόνη
κι οραματίζονται ένα κόσμο που θα τους δεκτεί.


Το βουητό της θάλασσας απόμακρα σιμώνει .
Βαραίνουν μες τους σκοτεινούς της ύπαρξης βυθούς.
Της ζωής η παλμική ενέργεια τους περικυκλώνει,
καθώς διασχίζουν του έρωτα τις άγριες ατραπούς.


Μέτρηση αντίστροφη: τώρα στο ένα φτάνουν δύο
σώματα κι αναλύονται σε χίλιους δυο σπασμούς.
Και πάλι ενώνονται οι θνητοί με τ’ άφθαρτο στοιχείο,
σβήνονται τέλος σε μικρούς θανάτους κι οργασμούς…


…αναζητώντας του “εγώ” καινούριους προορισμούς.

(2002)

Ποιήματα