ΛΕΞΙΛΑΓΝΕΙΑ vs ΛΑΓΝΕΙΑ

Ποιητές και λογοτέχνες από αιώνες 
αρέσκονται να παίζουν με τις λέξεις.  
Γυναίκα αν είσαι, πρόσεξε μην μπλέξεις:  
θεσπίστηκαν τ’ αρσενικού οι κανόνες. 

Είν’ εύκολη η σειρά όπως πηγαίνει: 
σου γράφουν κάτι και σ’ αποπλανούνε,  
σου παίρνουν το μυαλό και στο γαμούνε.
Στήνουν καρτέρι, να ΄ρθεις, αναμμένη

για να τους πεις: “Ποιητή, το κείμενό σας…
Το διάβαζα και μ’ έχει συνεπάρει…
- προσέξατε τη νύχτα; Το φεγγάρι; 
Θαρρώ πως μ’ έλκει κιόλας το μυαλό σας…” 

Χαμογελούν εκείνοι ( εάν γουστάρουν – 
κώλο, βυζιά, κοιτάνε, ηλικία )     
“…Ω! τι ευγενική κι ωραία κυρία…”    
- ενώ το γύρω χώρο τον σκανάρουν…  

Αχ, είν’ απλό το κόλπο: στο κρεβάτι,    
μπορεί να πέσουν πριν τελειώσει η νύχτα  
( σε παίρνει, εδώ, μεγάλε, τώρα ρίχτα,  
χρειάζεται η κυρία έν’ αναβάτη…)  

Κι ο ποιητής, περνάει στη λαγνεία –  
χορτάτος φεύγει πριν να ξημερώσει    
( αφού το θηλυκό έχει πια ημερώσει ) 
κι αφήνεται, στης μέρας την ανία…

“ Θα σου τηλεφωνήσω, αγαπούλα ”  – 
ψελλίζει (με το ζόρι), “ απόψε ίσως.…”   
Και φεύγει, μ’ αηδία και με μίσος…
( τι μπάζο…φάε τώρα μια σκατούλα…)  

Απλό το κόλπο, για όποιον έχει μάθει  
λιγάκι τη ζωή και τους ανθρώπους.       
Ίδιο, σ’ όλα τα μήκη και τους τόπους –  
κοινές οι προσδοκίες και τα λάθη.                

Μ’ αν είναι ο ποιητής όμως γυναίκα; 
Α! θα εξυμνεί τη δίνη των ερώτων…
Παθητικά…των στεναγμών των πρώτων…
Γονατιστή, στραμμένη προς τη Μέκκα.  

“ Το σώμα μου” θα λέει, “σου παραδίδω , 
Κύριέ μου, Ποιητή μου, στον Αιώνα…” 
Τι Πάνσεπτη, τι Άμωμος εικόνα…
( Το φύλο μου – τι λέτε; Το προδίδω; ) 

Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.6,  Ιούν. - Αυγ. 2009

Ποιήματα