ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ – ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ, 2009

Γνωρίζω μια πολύ παράξενη ιστορία 
- μα ίσως και να την έχω μόνο ονειρευτεί.
Όχι, δεν πέθανε, μου ‘παν, στη Σωτηρία
η Πολυδούρη, κάποιο Απρίλη, ένα πρωί.

Πρωτύτερα, ασφαλώς, δεν είχε αυτοκτονήσει
ο Καρυωτάκης, με μια σφαίρα στην καρδιά.
Εξοστρακίστηκε, όπως λεν, πριν τον χτυπήσει,
σε κάποιου δέντρου που ‘ταν δίπλα, τα κλαδιά.

Κι έπειτα, χάθηκαν τα ίχνη τους για χρόνια.
Θα ‘ναι σαράντα τώρα; Εξήντα; Εκατό; 
Είπαν οι μύθοι πως θα ζήσουνε αιώνια, 
μα θα το κρύβουν, θα ‘ναι απ’ όλους μυστικό. 

Λένε, παντρεύτηκε στα σίγουρα η Μαρία  
- κάποιον απ’ τους πολλούς, που είχε, θαυμαστές. 
Τα πρώτα χρόνια, ήτανε όλο ευτυχία, 
αλλά της λείπανε πολύ οι εραστές. 

Έκαν’ ένα παιδί - δεν ξέρουνε -  ή δύο,  
και ζει στου γάμου μια νοερή της φυλακή. 
Τους στίχους θέλει ν’ απαγγέλει – το βιβλίο  
δίπλα της το ΄χει, να θυμάται τον ποιητή.

Ο Καρυωτάκης, έχει πάει σε κάποια χώρα 
του ονείρου – Πουέρτο Ρίκο, Κούβα, Αργεντινή,
Ουρουγουάη, Βραζιλία, που να ‘ναι τώρα; 
Ή πάλι, επέστρεψε και στο έρμο του νησί. 

Ανύπαντρος σαφώς – τι τα δεσμά του γάμου 
περιφρονούσε, και γελούσε ειρωνικά.  
Εκεί θα μάζευε κοχύλια, κόκκους άμμου, 
θα φώναζε ύστερα ξανά στην ερημιά. 

Επικοινώνησαν ποτέ μαζί; Ποιος ξέρει…
Ίσως και να ‘χαν βρει τον τρόπο, μυστικά  
μηνύματα να στέλνουν, κάθε καλοκαίρι∙
σχέδια να καταστρώνουν, επιτελικά.

Είπαν: Αυτόν, τον καταδίωκε ένα πνεύμα 
κι εκείνη, λογιζόταν γι’ άστατη καρδιά.  
Τους είδαν κάποτε να ‘ναι κόντρα στο ρεύμα,
αλλά μαζί δεν κάναν, ούτε μια βραδιά. 

Έτσι μου είπανε σ’ αυτό το παραμύθι, 
- που μάλλον το ‘χω εξ ολοκλήρου ονειρευτεί:  
Ότι η Μαρία καταπνίγει μες τα στήθη 
κάθε κρυφήν επιθυμία, να ξεχαστεί. 

Κι ο Καρυωτάκης; Όλο βρίσκεται στην άκρη 
του βράχου, μόνος πάντα στο έρμο του νησί. 
Τρέχει στα κύματα, ξανοίγεται στα μάκρη, 
θαλασσοδέρνεται, μα δεν αυτοκτονεί.  

(2009, ηλ.περιοδικό Ποιείν)

Ποιήματα