ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΕΚΤΟΜΗ

Στον Γιώργο Βέη

Σουδάν, Χαρτούμ. Εδώ, μέσα στη σκόνη
ένα χωριό έχει σήμερα γιορτή.
Γίνεται από νωρίς η ετοιμασία.
Στη μέση ένα κορίτσι – το κυκλώνει
πλήθος γυναίκες, πριν αρχίσει η τελετή,
μ’ επίσημο ύφος, ειδική ενδυμασία.

Μια τρύπα ήδη σκάψανε στο χώμα
και στρώνουν ένα –μ’ άνοιγμα- χαλί.
Το κοριτσάκι εκεί, προσεκτικά
τοποθετούν και του κρατούν το σώμα
-χέρια και πόδια, δεν μπορεί να κινηθεί-.
Έρχεται μια, απ’ όλες πιο γριά,

κρατώντας τα πρωτόγονα εργαλεία:
δέρμα, ξυράφια, αγκάθια μυτερά,
σύρματα, νήματα, ψαλίδια κι άλλα.
Χωρίς οινόπνευμα, δίχως αναισθησία
με γρήγορες κινήσεις, δίνει μια
στην κλειτορίδα και τα χείλη τα μεγάλα,

κι ακόμη παραμέσα, ενδεχομένως∙
ακολουθεί κλειστή μια συρραφή
κι αφήνουν το κορίτσι ν’ αναρρώσει.
Θα ‘ναι ο γονιός του τώρα ευτυχισμένος
-στο σώμα το παρθένο δεν θα μπει
η ξένη σάρκα, πριν το λογοδώσει,

και θα ‘χει το παιδί τύχη καλή:
το γάμο θα τον έχει εξασφαλίσει,
που είναι για γυναίκα η σκέψη η πρώτη.
Φυλάξανε τη μήτρα την ιερή
αμόλυντη, με ρόλο να γεννήσει
μι’ ακόμη μήτρα, άλλο ένα στρατιώτη.

Η τελευταία δεν είναι, μήτε η πρώτη.

(2008, ηλ. περιοδικό Ποιείν, τελική μορφή)

Ποιήματα