ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ

Μνήμη Ευγένιου Σπαθάρη

Ακούστε, μου ψιθύρισ’ ο αγέρας
μιαν ιστορία για όλα τα παιδιά.
Είχε στηθεί ο μπερντές, τα σκηνικά –
παράσταση στο τέλειωμα της μέρας.

Ξεπρόβαλλ’ ο Σπαθάρης απ’ τη σκάλα,
με βήματα που πήγαιναν γι’ αλλού.
Έβλεπε, μέσα στα θάμπη του μυαλού
πως στέλναν οι φιγούρες του σινιάλα.

Τα λόγια ετούτα είπε ο Καραγκιόζης:
“…Ευγένιε πάμε, μέσ’ απ’ τον μπερντέ,
η θέση σου εδώ είναι, χρόνια, ναι;
Εδώ, ανάμεσά μας, να δεσπόζεις.

Μη φοβηθείς, το χέρι σου κρατάω,
και ως το πανί μαζί σου, μυστικά
εγώ θα σε στηρίζω θριαμβικά,
θα σ’ έχω αγκαζέ ως χαιρετάω…”

Πάει ο κυρ Ευγένιος να περάσει
- για πρώτη ίσως φορά - αμαχητί
εκεί όπου δεν ζούνε πια οι θνητοί,
εκεί όπου ο θρύλος του θα φτάσει.

Ως φεύγουνε οι Καραγκιοζοπαίχτες,
μ’ αηδία Καραγκιόζηδες μετρώ,
γύρω μου, αντί κρυμμένο θησαυρό,
τσογλάνια και λαμόγια, θεομπαίχτες.

Οι ίδιοι στήνουν έργα απάνωθέ μου
και όλο κοιτώ με τρόμο στη σκηνή.
Tώρα που λείψαν πια οι αληθινοί,
πάμε - οι θεατές τους - κατ’ ανέμου.

Με φρίκη τελικά το διαπιστώνω:
με λέξεις παίζω, κρύβομαι κι εγώ
μες τ’ άσπρου μου χαρτιού το σκηνικό
και με σκιές γραμμάτων οργανώνω

τον θίασο του έργου μου και μόνο.


Περιοδικό Τεφλόν, τχ.2, Νοέμβρης 2009

Ποιήματα