ΠΡΟΜΕΤΩΠΙΔΑ

Μνήμη Γιάννη Μόραλη

Έχω κι εγώ ζωγράφους αγαπήσει,                    
σ’ ώρες μοναχικές, δημιουργίας                     
( συχνά-πυκνά, σ’ ένα γερό μεθύσι –               
σ’ ομήγυρη, εν μέσω απαγγελίας )                    
Έχω κι εγώ ζωγράφους αγαπήσει.

Μ’ έχει ο Νταλί συνθέμελα ριγήσει,                   
με τον Πικάσο εκεί, σ’ ένα μουσείο                    
( τι οράματα, η ανήσυχή τους φύση                       
υπέδειξε και φτιάξανε κι οι δύο ).                          
Μ’ έχει ο Νταλί συνθέμελα ριγήσει.

Τι νύχτες ο Βαν Γκογκ μου ‘χει χαρίσει,                      
με τον Ντε Κίρικο: μυσταγωγία                                       
( τι σύλληψη! τι κόσμους έχουν χτίσει                         
τι χρώματα, τι σχέδια, τι αρμονία ).                                   
Τι νύχτες ο Βαν Γκογκ μου ‘χει χαρίσει!

Ο Γκόγια μες τον τρόμο μ’ έχει κλείσει,                         
μα στον Μιρό, στα χρώματα γυρίζω                            
( και πόσοι ακόμα…τι έχουν ζωγραφίσει –                    
τον κόσμο να μην νιώθω τόσο γκρίζο ).                             
Ο Γκόγια μες τον τρόμο μ’ έχει κλείσει.

Μα η ποίηση τη ζωή μου θα οδηγήσει:                          
ανοίγω ενός βιβλίου τη σελίδα,                                     
και βλέπω, πριν η ανάγνωση ν’ αρχίσει,                         
τον Μόραλη μες την προμετωπίδα.                     
Μα η ποίηση τη ζωή μου θα οδηγήσει.

Ποιήματα