ΦΕΥΓΑΛΕΑ

Στην Άντεια Φραντζή και στη μνήμη της Αννας Περιστέρη

Μαζεύει τα γραπτά της. Είν’ η αυλαία
σαν να ‘χει πέσει – μι’ απαλή κουρτίνα.
Χιονίζει απέξω, χιόνι – σερπαντίνα.
Αναλαμπές τυφλώνουν, φευγαλέα.


Ξεσπάει ανεμοθύελλα κι ο αγέρας
αγαπημένους παίρνει μακριά.
Μια πένθιμη πλεγμένη Αποκριά
το γαϊτανάκι ετούτης της ημέρας.


Οι απόντες την κυκλώνουν σαν Στεφάνι
ως στέκεται στη μέση, σ’ ένα δέντρο.
Η μνήμη, το χαμένο είναι κέντρο.
Εκείνος που αγαπάς πώς να πεθάνει;


Οι ώρες ψιθυρίζουν τ’ όνομά του.
Παντού και πάντα είν’ ωσεί παρών –
στον κύκλο των χαμένων ποιητών
κι οι σύντροφοι γερτοί στην αγκαλιά του.


Οι στίχοι – τα αγέννητα παιδιά τους –,
πειθήνια μένουν μέσα στο βιβλίο,
που γράφει για των φίλων τους το βίο,
τις σκέψεις τους ακόμα, τα όνειρά τους.


Το Κύμα του καιρού τους καταπίνει
κι ανάκατα τους φέρνει στην ακτή.
Πρόσωπα σε μυστήρια Τελετή
όσοι έφυγαν κι όσοι έχουν απομείνει.
———————————————–


Αναλαμπές τυφλώνουν, φευγαλέα.
Χιονίζει απέξω, χιόνι – σερπαντίνα,
σαν να ‘χει πέσει μι’ απαλή κουρτίνα.
Μαζεύει τα γραπτά της – είν’ η αυλαία.

(2011)

Ποιήματα