Ω2-ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΒΑΚΧΙΚΟΝ) - 7,8,9

Τα παρακάτω ποιήματα δημοσιεύονται από τον Δεκέμβριο του 2008 στο ηλεκρονικό περιοδικό Βακχικόν. http://www.vakxikon.gr/ , στην στήλη: "σφηνάκια", με τον γενικό τίτλο:

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Τα ομαδοποίησα προκειμένου να διευκολύνω την αναζήτηση από τον αναγνώστη. Εδώ τα τεύχη 7,8 και 9.

ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Υπάρχουν ποιητές που γράφουν στίχους
εξαίσιους και μ’ άψογη μορφή.
Παλεύουνε με τ’ άσπρο το χαρτί
για ώρες, μες τους τέσσερίς τους τοίχους.

Εμπνέονται από Δάντη ή Πετράρχη
και με τον Μαλλαρμέ αναρριγούν.
Τον Έλιοτ με ευλάβεια προσκυνούν,
και γράφουν μ’ όποιον μπούσουλα υπάρχει.

Συνθέτουνε μπαλάντες και σονέτα,
με μετρημένη κάθε συλλαβή -
και γράφουνε, με πέννα ακριβή…
Τι γράφουνε εντέλει; Γάμησέ τα!

Μες τη βιβλιοθήκη τους κλεισμένοι,
- τόμοι στη σκόνη γύρω, σε σωρό –
Λόγο αναζητούνε καθαρό
κι ωστόσο, ένας στίχος τους δεν μένει.

Ένας μονάχα στίχος, μ’ εμπειρία,
που να πηγάζει ίσια απ’ την καρδιά –
τα ποιήματά τους, τα εγκεφαλικά,
φαντάζουνε συνήθως τόσο κρύα…

Γιατί ποτέ δεν βγήκαν παραέξω,
να ζήσουν, όπως έκαν’ ο Ρεμπώ.
Τώρα μπρος στο κομπιούτερ μου κι εγώ,
ποιόν ξεγελάω, πώς να τους εμπαίξω;


Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.7,  Σεπτ. - Νοέ. 2009

ΜΟΝΟΣΗΜΑΝΤΗ ΖΩΗ

Διακοπές δεν θέλησα ποτέ μου-
τριήμερες μονάχα αποδράσεις.
Αν φύγω δυο βδομάδες, τι θα γίνουν
οι εκκρεμότητες; Στο λέω, καλέ μου,
όλα θα καταρρεύσουν…Πώς να ησυχάσεις;
Ξοπίσω μου θα δένουν και θα λύνουν

άσπονδοι φίλοι και στελέχη αρπακτικά.
Χτίζω καριέρα, να το καταλάβεις.
Δεν γίνεται να λείψω μια βδομάδα-
παίζει να χάσω και την ίδια τη δουλειά.
Γι’ αυτό το SMS μου μόλις λάβεις
βρες ένα spa – Ευρώπη ή έστω Ελλάδα,

να χαλαρώσουμε δυο μέρες τελικά.
Εγώ, με την εκδρομική περιβολή μου,
δύο τρία – φουστάνια ή και μπότες apres ski
(κατά πως λένε όλα τα περιοδικά)
για ν’ αποδράσουμε οι δυο μας. Aχ, ψυχή μου!
Μασάζ θα κάνω και λασπόλουτρα εκεί.

Και τι ρωτάς, αν θα ‘χει στο δωμάτιο
τηλεόραση; Εννοείται! Αλλιώς, τι τρόμος,
θ’ αποκλειστούμε όλοι απ’ τον πολιτισμό!
Και σίγουρα θα πάμε με το κάμπριο.
Αν βρέξει την κουκούλα θα ‘χουμε όμως-
τζάμπα θα πάω κομμωτήριο τώρα εγώ;

Μιάμιση μέρα, αγάπη μου, τα δυο μας-
καιρός δεν είναι για τη σχέση μας να πούμε;
Βαρέθηκα, οι φίλες μου ρωτάνε.
Τι περιμένεις για να κάνεις το δεσμό μας
επίσημο και πλέον να παντρευτούμε;
Μάνα θα γίνω; Τριανταρίζω όπου να ‘ναι…

Αντρούλη μου, ωραία η εκδρομή μας
καλό το μέρος κι οι φωτογραφίες-
γλυτώσαμε κι απ’ τα τερτίπια του καιρού.
Κι ο ποιητής, τη μονοσήμαντη ζωή μας
-δουλειά, παιδιά και γάμοι κι απιστίες -
βλέπει, σαν εγκεφαλογράφημα νεκρού.

Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.8,  Δεκ 2009 - Φεβρ. 2010

ΦΩΤΑΚΙΑ ΘΕΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΟΣ

Συγκεντρωνόμασταν, τριγύρω απ’ την εστία,
αιώνες οι άνθρωποι και λέγαμ’ ιστορίες
σε ξέφωτα του δάσους, με τα ξωτικά.
Τώρα, μονότονα κυλάει η πληροφορία,
ανάμεσα σε διαφημίσεις και ταινίες,
σε σαλονάκια που ‘ναι μικροσκοπικά.

Κάποτε ανάβαμε ψηλά τις φρυκτωρίες
κι οι Ινδιάνοι στέλναν σήματα καπνού
σ’ ανεξερεύνητες κι απέραντες εκτάσεις.
Μετά αναπτύξαμε τηλεπικοινωνίες
και ίντερνετ και πήγαμ’ όλοι μας παντού
χαρτογραφώντας και μετρώντας αποστάσεις.

Τα βράδια αφήναμε το φως στο εικονοστάσι,
για να ξορκίσουμε το φόβο της νυχτός.
Αλλάζουν οι τεχνολογίες, μα παραμένει
η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου και η τάση
να καταλύει σ’ αγγέλες, γύρω από ένα φως:
Στο σκότος άγρυπνο λαμπάκι επιμένει

να μας φυλάει, από ψηλά κρατώντας το ίσο,
ως παντεπόπτης οφθαλμός το αιρ κοντίσιον.

Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.9, Mαρ.- Μαιος 2010

 

Ποιήματα