Ω7-ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ - 6, 7, 8, 9, 10,11

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ VI

Αρχίζω πια σιγά σιγά να συνηθίζω
σαν τα πουλάκια που τα βλέπεις στο κλουβί.
Κλείστηκα εκούσια στη μικρή μου φυλακή,
όπου τα σύνορά μου μόνη περιορίζω.


Δεν κάνω σχέδια – προπάντων δεν ελπίζω:
με μάταια όνειρα η μέρα δεν θα βγει.
Με σήριαλ Τούρκικα ξεχνιέμαι στην TV
κι ο κόσμος μίκρυνε σ΄ ό,τι μπορώ να ορίζω.


Με ξεγελάν ωστόσο οι Αλκυονίδες:
Για λίγο, στην πασίχαρη λιακάδα
ανθίζουν σκέψεις, φευγαλέες ελπίδες


πως –τάχα- φέτος θα σωθεί η Ελλάδα.
Γυρνά ο καιρός κι είναι βαρύς χειμώνας.
Των Αγανακτισμένων είν’ ο αγώνας.


7/1/2012

 

ΟI NΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ VII


Ωραία. Και τώρα περιμένουμε ως το Μάρτη -
στην εφεδρεία οι μισοί, οι άλλοι απολυμένοι
ή με μισθό ψαλιδισμένο, τσακισμένοι.
Κι οι κερδοσκόποι σπάνε πλάκα, κάνουν πάρτι.

Η Ελλάδα ξεθωριάζει, σβήνετ’ απ’ τον χάρτη -
σαν μετανάστης ο νεότερος πηγαίνει
κι ο μεγαλύτερος τι έχει να προσμένει;
Λένε για στάση πληρωμών κάποια Τετάρτη.


Ζητάνε κούρεμα μεγάλο οι αγορές
κι αντί γι’ ανθρώπους μόνο νούμερα μετράνε.
Μας βάζουν δίλημμα: σε ευρώ ή σε δραχμές


το χρέος σας; Εσείς πως προτιμάτε να ‘ναι;
Κι οι κερδοσκόποι σπάνε πλάκα, κάνουν πάρτι.
Λένε για στάση πληρωμών κάποια Τετάρτη.


13/1/2012

 

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ VIII


Φλεβάρης – και το κρύο πάλι μας τσακίζει,
σ’ αυτή τη δίσεκτη και τη σκληρή χρονιά.
Σβήνουν οι άστεγοι – βορά στην παγωνιά.
Στη χώρα ένας ακόμη Εμφύλιος αρχίζει.


Νεοφιλελεύθεροι στα πόστα αρθρογραφούνε,
παπαγαλάκια βγαίνουν τώρα στην TV –
ξανά εκτοπίζονται οι Αντιμνημονιακοί,
π’ όμως στο ίντερνετ απόκριση θα βρούνε.


Κι οι Νεκροζώντανοι σε τούτο το χειμώνα,
σ’ αυτό τον πόλεμο, που βρίσκονται στη μέση
μετρούν τη Δόση τους, σταγόνα τη σταγόνα.


Οι ανθρώποι – όλοι βορά στην παγωνιά
σ’ αυτή τη δίσεκτη και τη σκληρή χρονιά.
Τέρμα τα ψέματα – καιρός να πάρεις θέση.


8/2/2012

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ ΙΧ


Είναι χειμώνας – χτύπησαν πολέμου
τύμπαν’ απέξω, ακούγονται ιαχές.
Μες τη Βουλή, του στρατηγού τ’ Ανέμου
ρίχνουν τ’ ανάθεμα για τις καταστροφές.

Χιλιάδες κόσμος απολύεται, είναι χάλια
κι έχει μειώσεις στους μισθούς, περικοπές.
Μα απ’ την κυβέρνηση μιλάνε για ευελφάλεια,
πως αποφάσεις πήραν αναγκαστικές.


Το πλήθος σπάει τα μάρμαρα στη σκάλα
κι ανάβει τις φωτιές μες τα στενά.
Ωστόσο οι βουλευτές μας βλέπουν μπάλα
και στέλνουνε tweet στα κινητά.


Κλείνουν φορείς και μηδενίζοντ’ οι μισθοί μας
κι άλλοι πηγαίνουν εφεδρεία επιτακτικά.
Δεν τους ψηφίσαμε, μα είν’ η κυβέρνησή μας
και υπογράφουν αγγελτήρια εφιαλτικά.


Θλίβεται ο κόσμος, θέλει να πεθάνει
από ανέχεια, φόβο, πανικό.
Του λεν οι υπουργοί για παντεσπάνι
και πόλεμο μυστήριο του ευρώ.


Οι Νεκροζώντανοι διάγουν σαν κι εμένα
το βίο αθόρυβο, με πλήρη υποταγή.
Κι οι αφέντες των πολιτικών μας απ’ τα ξένα
την ανοχύρωτη κατέκτησαν τη γη.


20/2/2012

 

OI ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ Χ

Τα δίσεκτα τα χρόνια ήρθαν πάλι
και έχουμε πτωχεύσει δυστυχώς.
Οι Μάγια το προφήτευσαν σαφώς,
αναλυτές το είπανε μεγάλοι.


Τώρα θα πέσουμε λοιπόν υπέρ Πατρίδος
- ω! τι υπέροχη θυσία ευγενική! –
Ωσότου οι Αρειοι, με την ευγονική
να βελτιώσουνε το μίζερό μας είδος.

Οι νέοι θα φύγουνε στα ξένα όπως πάντα
κι οι μεγαλύτεροι σ’ Αιώνιες Μονές.
Οι νεκροζώντανοι θα πούμε προσευχές
ως θα γινόμαστε πενήντα ή και σαράντα.


Στον τοίχο θα χτυπάμε το κεφάλι
καθώς θα μας κυκλώνει ο πανικός.
Οι Μάγια το προφήτευσαν σαφώς,
τα δίσεκτα τα χρόνια ήρθαν πάλι.


28/2/2012

 

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ XI


Μου απογυμνώσαν την ψυχή και πια δεν μένει
στιγμή χαράς σαν παραμύθι να σας πω.
Μ’ έχει κυκλώσει κάποια αμείλικτη Ειμαρμένη
σαν Νεκροζώντανη υπό σοκ διατελώ.


Έχει κολλήσει η βελόνα μες το δίσκο
και έχω γίνει από καιρό εμμονική.
Το φως στο τούνελ μήνες τώρα δεν το βρίσκω
κι είναι χαμένη τούτ’ η Άνοιξη η σκληρή.


Μες το μυαλό μου το twitter τιτιβίζει
και μ’ ένα μήνυμα σαστίζει πάλι ο νους.
Οι μέρες όλο πλησιάζουν – με φοβίζει
όσο ζυγώνουμε στου Μάρτη τις Ειδούς.


«Μα κουρευτήκαμε» σου λένε, «μη φοβάσαι»
- ω! μην φοβού! – και μ’ άσπρους κρίνους σ’ ακουμπούν.
Δώρα σου φέρνουν – πάλι μ’ Άνοιξη, θυμάσαι;
και μες τα μούτρα σου σαρκάζουν και γελούν.


Έχει καθίσει η βελόνα στο «φοβάμαι»
και λέω τα ίδια κι όλο γίνομαι μελό.
Όλα πως άρχισαν καθόλου δεν θυμάμαι,
αλλά πασχίζω για να σώσω το μυαλό.


Εγώ τον Μάρτη όλο κλαίω, από παιδάκι
-γενέθλιος μήνας, μα ο θάνατος σκληρός-.
Μα φέτος και άρχισα και να γελώ λιγάκι,
όπως γελάει Νεκροζώντανος τρελός.

 

12/3/2012

 

Ποιήματα