Ω5-ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΒΑΚΧΙΚΟΝ) - 16,17,18

ΟΙ ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – ΙΙI

Θυμίζω νεκροζώντανο. Η δόση
στις φλέβες στάζει, μέσα στον ορό.
Θεέ μου, η αγωνία πια θα τελειώσει,
θ’ αντέξω, δεν θ’ αντέξω, θα χαθώ;

Σα να ‘μαι σ’ ένα ακίνητο κρεβάτι
νοσοκομείου, μ’ όνειρα κραυγές –
δεν γίνεται, θα βλέπω εφιάλτη,
του τοίχου ψηλαφίζοντας γωνιές.

Η δόση, η δόση, η δόση, μες τη φλέβα -
να κλείνει η κάνουλα, να μένω στο κενό.
Τρενάκι τρόμου, ανέβαινε-κατέβα,
μου ψαλιδίζουν κι άλλο το μισθό.

Θυμίζω νεκροζώντανο. Μετράω
νούμερα, χρόνια, ένσημα, εισφορές –
να φύγω από τη χώρα; που να πάω;
Μεγάλωσα, μακρύναν οι σκιές.

Στο δρόμο θα ορμήσω και στα χάη,
το ζόφος να γλυτώσω το βαθύ.
Η χώρα δεν πεθαίνει, αγκομαχάει
και τρέμει την επόμενη στροφή.

Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.16, Δεκ. 2011


POLITICALLY INCORRECT


Καλέ μου κόσμε, το γνωρίζω πως για σένα
είμαι κατώτερη, είμαι μόνο έν’ “ΑμεΑ”.
Σου ‘χω παράξενα, πρωτόφαντα τα νέα:
είσαι κι εσύ, συχνά, κατώτερος για μένα!


Καλέ μου κόσμε, έχω σπουδάσει τόσα χρόνια,
γράφω καλύτερ’ από σένα Ελληνικά –
μεγάλωσα με πιάνο, Γαλλικά,
σ’ αυτά που εσύ θα έλεγες “σαλόνια”.


Καλέ μου κόσμε, να το ξέρεις, με κουράζει
τόση προσπάθεια ευγενικά να σου φερθώ,
να συζητάω για τους σταρ και τον καιρό –
κι όλ’ η κουβέντα σ’ αδιέξοδο να βγάζει.


Καλέ μου κόσμε είμαι κουφή και το γνωρίζω –
εσύ το ξέρεις πως σου λείπει η παιδεία;
Περισσότερα έχω, πιο καλά πτυχία
κι υφάκι αφ’ υψηλού δεν χαμπαρίζω.


Καλέ μου κόσμε, ένα ποίημα θα σου γράψω
με politically incorrect τις στροφές –
όπου ρατσίστρια γίνομαι, για δες!
Λοιπόν; Θ’ αναθεωρήσεις για να πάψω;

 

Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.17, Mαρ. 2012

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ – ΙΙ

Αγάπη μου, ο καιρός έχει περάσει,
οι μήνες και τα χρόνια έχουν φύγει.
Κανένας δεν μπορεί να μας διασπάσει -
κι αν οι άνεμοι μας πήραν στο κυνήγι
η δύναμή τους πάντα είναι πιο λίγη
από τη μέσα μας γαλήνη κι ηρεμία.
Και να, που παλαντζάρισε το ζύγι
και πορευόμαστε μια πλήρη δεκαετία.

Μαζί ν’ αντιστεκόμαστε στον χρόνο,
τον πανδαμάτορα, που όλα τα ρημάζει.
Απέναντι στον φόβο και τον πόνο,
για μας η ελπίδα πάντα να φωλιάζει,
χαρές καινούριες πάλι να μας τάζει
κι ακόμα πιο πολύ: δημιουργία.
Στα μάτια ο ένας τον άλλον να κοιτάζει,
να πορευόμαστε και γι’ άλλη δεκαετία.


Ξανά να κάνουμε όνειρα δικά μας
κι ας ξέρουμε: η χώρα καταρρέει,
στον άνεμο θα πάν τα σχέδιά μας,
με δάνεια θα παλέψουμε και χρέη.
Η κρίσιμη στιγμή όλους μας καίει,
σ’ αυτόν τον τόπο γράφετ’ ιστορία –
μα εμείς, αντί για τα ένδοξα τα κλέη,
θα πορευόμαστε μι’ ακόμη δεκαετία.


Φίλοι και σύντροφοι συντάσσονται μαζί μας
να μας κρατήσουνε σ’ αυτή τη συγκυρία.
Τώρα που παίζουνε στα ζάρια τη ζωή μας,
θα πορευόμαστε σε κάθε δεκαετία.

Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.18, Ιουν. 2012

http://www.vakxikon.gr/content/blogcategory/58/4679/lang,el/

 

Ποιήματα