ΤΟ ΜΙΣΟΣ

Φτιάξε στουπιά και ρίξε τον θυμό σου
- ανάβουν εύκολα σε ελεύθερα μυαλά -
τον ηττημένο νιώσε σύντροφό σου
αντάλλαξε αίμα με σφιγμένη την γροθιά
Νίκος Γεωργόπουλος, Ανυπότακτα στοιχειά

Το μίσος είναι υγρό κι αργοσταλάζει
-κάθε ταπείνωση, σταγόνα τη σταγόνα
σε παγιδεύει σε ένα εσώτερο κυκλώνα
να δίνεις πάλι εν’ ατέρμονο αγώνα-
παραμορφώνεται το θυμικό κι αλλάζει.

Το μίσος το κρατούν οι αποκλεισμένοι
που κάποιος έκλεισε στους μέσα ή στους απέξω
-πόση υποτίμηση ακόμα για ν’ αντέξω
και πόση πίκρα, προσβολή να τη μαζέψω –
λιγόστεψε όση αντοχή απομένει.

Το μίσος διογκώνεται στη σκέψη
-αργά το μέσα σου φωνάζει από τον πόνο,
θολώνει ο νους, μιλά για εκδίκηση και φόνο-
σαν κάποια νότα, κολλημένη σε ίδιο τόνο
που μελωδία μονότονη θα παίξει.

Το μίσος διαβρώνει κοινωνίες
-βία στη βία, που ο καθένας θα δεκτεί
κι αν ο πιο ευάλωτος αργά αυτοκτονεί
στους περισσότερους διογκώνεται η οργή-
που μετατρέπονται κι εκείνοι σε παρίες.

Το μίσος μπρος στις πύλες μας χτυπάει
-Ελλάδα τώρα, Ισπανία, Πορτογαλία
πέφτει σαν ντόμινο μι’ ακόμη Αποικία-
Άκου! στην πόρτα μας ξεπρόβαλλ’ η Ιστορία,
ξεχύθηκε, ποτάμι και μας πάει…


17/9/2012

Ποιήματα