Ω6-ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΒΑΚΧΙΚΟΝ) - 19, 20, 21

SWEET SIXTEEN

Στα παιδιά της Τάξης 90 των
1ου και 4ου Λυκείου Παλαιού Φαλήρου
που ξαναβρεθήκαμε εχθές μετά από 22 χρόνια

Εχθές, όταν προσπέλασα την πύλη,
τη μια στιγμή ήμουν γύρω στα σαράντα
κι ήρθαν συμμαθητές παλιοί και φίλοι,
περνούσ’ η ώρα, μίκραινα – τριάντα.
Και να ‘τοι όσοι γνωρίζω απ’ τα μικράτα
κι ευθύς να ξαναβρίσκομαι στην τάξη
στο ίδιο το θρανίο, όπως πάντα
και σήμερα θα κλείσω τα δεκάξι.

Τα χρόνια μου κοιτώ στα πρόσωπά τους
κι εκείνοι τ’ αφαιρούν απ’ τα δικά μου.
Μετρήσαμε γεννήσεις και θανάτους
κι είν’ όλοι τους η τάξη κι η σειρά μου.
Οι μήνες φυλλοροούν στα δάκτυλά μου,
σαν τίποτα να μην μας έχει αλλάξει,
σαν πύργους-όνειρα να χτίζουμε της άμμου,
σήμερα που γινόμαστε δεκάξι.

Μπερδεύονται το τώρα κι οι αναμνήσεις
μ’ όλα τα τραύματα των πιο παλιών ερώτων,
τ’ ανομολόγητα κι οι εξομολογήσεις
που τα κατάπιε η ροή των γεγονότων
και μισοκρύβοντ’ οι μορφές τους, με των φώτων
και των σκιών, που εναλλάσσονται στην πράξη.
Να τ’ αχνοφέγγισμα των χρόνων μας των πρώτων,
από τα έξι μας και μέχρι τα δεκάξι.

Φίλοι, τα δεκαεπτά μας κλείσαμε μια μέρα
και στα δεκαοκτώ είχαμε πετάξει.
Τώρα σαράντα -και ακόμα παραπέρα-
κι όμως για πάντα μένουμε δεκάξι.

2/4/2012

Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.19, Σεπτ. 2012

 

ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

σε δίκαιη μοιρασιά· κάποιος τυφλός
θ’ ανέλαβε τον ρόλο διανομέα
και λάμπει της ζωής μου ο πακτωλός
απόψε, στου Οκτώβρη τις εννέα
Ααρών Μνησιβιάδης, Γενέθλια 2011



Τ’ όραμα της ζωής μου ένας τυφλός
το πρόβαλλε μπροστά στον προβολέα.
Στο τρίτο το κουδούνι ένας κουφός
με βιάση είχε σηκώσει την αυλαία.
Ο σκηνοθέτης, χρόνια ήταν τρελός
κι είχε προσλάβει αυτιστικό υποβολέα.

Στο έργο της ζωής μου ο ηθοποιός
παρουσιάζει αιφνίδιες παραλύσεις
κι οι ιστορίες δεν εκτυλίσσονται στο φως
-υπόγεια δράματα που δεν σηκώνουν λύσεις-
κι είναι μονότονος της θλίψης ο λυγμός
κι ένα βασανιστήριο οι αναμνήσεις.

Στα χρόνια της ζωής μου ο σκοπός
μια φέγγει και μια χάνεται μπροστά μου
σαν να ‘ναι στην ομίχλη του κρυφός
σαν μια μαρμαρυγή μες την καρδιά μου.
Φάρος που λάμπει – στο λιμάνι Κολοσσός-
και σβήνει, στα σκοτάδια τα βαθιά μου.

18/7/2012

 

Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.20, Δεκ. 2012

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΗΡΙΚΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ

Εδώ παράμερος, εκεί ψηλά παρίας
Διονύσης Καψάλης, Μέρες αργίας

Εμένα σ’ όλη τη ζωή μου η κοινωνία
δεν με απέκλεισε και τόσο το πιστεύω.
Σαν σε χτυπήσει μια μεγάλη αναπηρία
σε λογαριάζουν αυτομάτως για παρία
αλλά το πάλεψα και πάντα το παλεύω.

Εκείνο ωστόσο που με πόνεσε στ’ αλήθεια
ήτανε  πάντα ο αποκλεισμός από τους άλλους
τους συνανάπηρους: σαν ζήτησα βοήθεια
με παραμέρισαν και μου ‘παν παραμύθια
κι έζησα κάποια σκηνικά απείρου κάλλους.

Για τους Κωφούς παράμερη, γι’ ακούοντες παρίας
κι έτσι πορεύομαι σ’ αυτή τη γκρίζα ζώνη
σ’ ένα μεταίχμιο κοινωνίας κι αναπηρίας
και σ’ ένα χώρο μιας δικής μου αναρχίας
όπου τον κόσμο μου ήδη χτίζω μες τη σκόνη.

8/1/12013

 

Ηλ. περιοδικό Βακχικόν, τχ.21, Μαρτ.2013

Ποιήματα