ΒΙΛΕΛΜΙΝΗ ΕΡΑΛΗ



Με τον τρόπο του Ααρών Μνησιβιάδη


Γυαλίζω θυρεούς, κρεμώ οικόσημα,
συναίσθηση έχω πλήρους Ιστορίας:
τα ποιήματά σας είν’ απλά γενόσημα
στη σκόνη της δικής μου Φεουδαρχίας.
Χρόνια διακόσια έχω ζήσει, ανείπωτα
με βασιλείς, μονάρχες, δυναστείες.
Κι είδα σε σκόνη άμετρη, στο τίποτα
συχνά να καταρρέουν οι Αποικίες.

Ανθίσανε του κόσμου τα βασίλεια
που χάθηκαν μια νύχτα των Κρυστάλλων –
εζήσανε οι ιππότες τόσα ειδύλλια
με δεσποσύνες, δέσποινες των άλλων.
Και ψάχνοντας για μιαν αγάπη επίγεια,
σε πόλεις βυθισμένες στο ημίφως
προχώρησα, κρατώντας κηροπήγια
και τείνοντας προς τον εχθρό το ξίφος.

Για χίλια χρόνια μάταια ξιφούλκησα!
Θαφτήκανε στη σκόνη τ’ άλογά μου
κι η Βιλελμίνη Εράλη μου είναι Δούκισσα,
ταγμένη εις τον Δούκα μ’ όρκους γάμου…
Επέσανε στη μάχη οι στρατιώτες μου,
κι έχασα εν μια νυχτί το φέουδό μου.
Παράφωνες της ποίησης οι νότες μου
καθώς ζητώ τον κόσμο τον δικό μου.

Τις νύχτες, μες το δρόμο της Βασίλισσας
πεζοπορώ, στις βίλες που ‘χω χάσει
κι εσείς, οι ταπεινοί αστοί κι οι φίλοι σας
του φεγγαριού μόνο προσέχετε τη χάση…
Δεν είναι μόνο ετούτο που με τάραξε,
είν’ η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων.
Είν’ η Ιστορία: σ’ έναν ύφαλο προσάραξε
απ’ όπου βλέπω την κατάπτωσι των όντων.


8/6/2013

Ποιήματα