ΑΜΑΛΙΑ ΜΑΡΤΙΝΟΥ



Την πίκρα σου την άκουσα, Κυρία.
Βαθιά ως τη σάρκα πόνεσε κι εμένα –
να ‘ν’ ελαφρύ το χώμα, Αμαλία :
Δεν πρόλαβα… Μα πρόλαβα την πένα.

Τα διάβασα όλα, όλα τα βιβλία,
βρήκα τους μαθητές σου, έναν – έναν.
Και μου ‘πανε για μια πικρή ιστορία –
χρόνια τριάντα πίσω, ξεχασμένα.

Κι ορκίστηκα, σαν γράμμα σου ‘χω τάξει,
στο επέκεινα, που από καιρό κοιμάσαι:
Σκιά θα μπω, ξοπίσω σου, στην τάξη

στον κόσμο να εξηγήσω… Μη λυπάσαι -
καθώς τη Ρόζα Ιμβριώτη θα σε κρίνουν
στο μέλλον, Αμαλία Μαρτίνου.


1/10/2013

Ποιήματα